آسمونم ابریه(سرماخوردگی شدید)

سلام پسر گلم، الهی که مامان هیچوقت مریضیت رو نبینه گلم.

فکر کنم یک هفته ای هست که به وبلاگت سر نزدم. آخه از روز یکشنبه غروب مریض بودی. تب خیلی شدید که با شیاف استامینوفن آروم میشدی. دوشنبه رو مرخصی گرفتم با بابایی بردیمت دکتر گفت حساسیته و گوش سمت راستت التهاب داره. تبت هنوز قطع نشده بود و خیلی بی حال بودی. دکترت دارو نوشت و شب رو خونه مادرجون موندیم.که صبح خواستم برم اداره نخوام جابجات کنم عزیزم (کاش میتونستم دیگه نرم اداره، تا هم به تو برسم و هم اینکه اینقد صبحها توی این هوای سرد جابجات نکنم..... کاش میشد).

خلاصه.... شب خیلی ناله میکردی وسرت خیسِ عرق بود. بابایی یکی دو بار پاهاتو با آب خنک ماساژ داد.

صبح سه شنبه دیدم بازم تب داری، طاقت نیاوردم بزارمت و برم اداره. سه شنبه رو هم مرخصی گرفتم.

اصلا نای هیچی رو نداشتی، آرزو داشتم حالت خوب بود و کلی شیطنت میکردی.تازه از سه شنبه آبریزش بینی شدید و سرفه های ناجور میکنی.مرتب دستت رو توی گوشت میکردی. داروهات رو هم که مجبور بودم به زور بریزم توی حلقت، تازه شانس آوردم که یکی دوبار حالت بهم نخورد.

روز چهارشنبه به اجبار اومدم اداره. ساعت 12 مادرجون زنگ زد وگفت هیچی نخوردی، مرخصی گرفتم و خودمو رسوندم پیشت که بهت شیر بدم.

دیدم بهتر نشدی و هیچی نمیخوری، مجبور شدیم دوباره ببریمت دکتر که اگه تشخیص بده، سرم غذایی واست تجویز کنه، که دکتر گفت نیازی نیس. همین که به شیر مادر هم قانعه هرچقد هم که کم باشه، واسش کفایت میکنه.

بمیرم واست مامانی که توی این چند روز وزنت اینقد کم شده که حد نداره.

ازبس که هیچی نمیخوری. حتی با اینکه عاشق سیب زمینی و موز هستی، ولی با این حال بازم لب نمیزنی.

پنجشنبه هم به همین منوال گذشت. حال هیچ کاری رو نداشتمم. میخواستم از سوغاتی های مکه ات عکس بگیرم واسه وبلاگت، ولی مگه میزاشتی ،همش میخواستی بغل باشی و گریه میکردی. البته بیشتر بغل بابایی (از اونجایی که خیلی بابایی هستی)

پنجشنبه شب بابایی بردت حمام. یه خورده بهتر شدی. البته غیر از سرفه های بدی که داری.

جمعه رو هم رفتی خونه مامان جون کبری (مامان بابایی) خدا رو هزار بار شکر ، چند لقمه ای چیز خوردی، وای که انگار دنیا رو بهم دادن.

بعدش هم کلی شیطنت و دلبری کردی .

خدایا شکرت، خدایا سپهرم رو به تو می سپارم .خودت نگهدارش باش.

سپهرم مراقب خودت باش. حتی اگه من نبودم.